Follow by Email

Tuesday, December 4, 2007

മൂന്ന്‌ വീഴ്ചകള്‍...

മൂന്ന്‌ വീഴ്ചകള്‍...

ഒരാളുടെ വീഴ്ച തീര്‍ച്ചയായും കണ്ടുനില്‍ക്കുന്നവരില്‍ ചിരി ഉണര്‍ത്തും। എനിക്കതില്‍ തര്‍ക്കമില്ല. അങ്ങനെ ചിരിക്കുന്നവരോട്‌ എനിക്കൊട്ടു പരിഭവവുമില്ല. പല സന്ദര്‍ഭങ്ങളിലായി പത്തന്‍പതോളം പേര്‍ക്ക്‌ ചിരിവിരുന്ന്‌ സമ്മാനിക്കാന്‍ അവസരം ലഭിച്ച ഒരു ഭാഗ്യവാനാണ്‌ ഞാന്‍. ( അവരുടെ ആര്‍ത്തട്ടഹസിച്ച ചിരിയില്‍ എന്‍റെ അഭിമാനത്തിന്‍റെ കരച്ചില്‍ മുങ്ങിപ്പോയെന്നത്‌ സത്യം) അങ്ങനെ പരിഹാസത്തിനും, ചിരിക്കും കാരണമായ എന്‍റെ മൂന്ന്‌ പ്രധാന വീഴ്ചകളാണ്‌ ഞാന്‍ ഇവിടെ കുറിക്കുന്നത്‌. ഇത്‌ നിങ്ങളില്‍ ഒരു ചിരിപോലും ഉണ്ടാക്കുന്നില്ലെങ്കില്‍ അത്‌ എന്‍റെ നാലാമത്തെ വീഴ്ചയായി കണക്കാക്കുക. :)

വീഴ്ച നമ്പര്‍: ഒന്ന്‌.
എനിക്കന്ന്‌ വയസ്സ്‌ പതിനാറ്‌. ( മധുരം കമ്മി )
സെന്‍റ്‌। . തോമസ്‌ കോളേജില്‍ ഒന്നാം വര്‍ഷം പ്രീഡിഗ്രിക്ക്‌ പഠിക്കുന്ന കാലം. വീട്ടില്‍നിന്ന്‌ ഒന്നര കി.മീ അകലെ വള്ളിച്ചിറ എന്ന സ്ഥലത്താണ്‌ ട്യൂഷന്‌ പോവുന്നത്‌. ക്ളാസ്സുകള്‍ ആഴ്ചയില്‍ രണ്ടുദിവസം. ശനിയും ഞായറും വൈകിട്ട്‌ അഞ്ചര മുതല്‍ ആറര വരെ. സജിസ്സാറാണ്‌ ക്ളാസ്സെടുക്കുന്നത്‌. പലപ്പോഴായി ഒരുപാട്‌ കുട്ടികള്‍ അവിടെ പഠിക്കാനായി വരുന്നുണ്ട്‌. എന്‍റെ സമയത്ത്‌ ഞങ്ങള്‍ നാല്‌ പേര്‍. അയല്‍വാസിയും നഴ്സറിക്ളാസ്സു മുതല്‍ എന്‍റെ കൂടെ പഠിക്കുന്നവളുമായ ജയദേവി, ജയദേവിയുടെ ബന്ധുവും കൂട്ടുകാരിയുമായ സ്മിത എസ്‌. കൈമള്‍, സുന്ദരനും സുമുഖനും തെറ്റില്ലാത്ത പഠിപ്പിസ്റ്റുമായതിന്‍റെ പേരില്‍ ഈയുള്ളവന്‍റെ കടുത്ത അസൂയയ്ക്ക്‌ പാത്രമാവേണ്ടി വന്നവനുമായ അനീഷ്‌, പിന്നെ ഈ ഞാനും.

ജയദേവിയും സ്മിതയും നടന്ന്‌ ക്ളാസ്സിലേക്ക്‌ പോവുമ്പോള്‍ എന്‍റെ യാത്ര രണ്ട്‌ വയസ്സ്‌ പ്രായമായ എന്‍റെ സൈക്കിളിലായിരുന്നു.(അക്കാലത്ത്‌ ഞങ്ങളുടെ നാട്ടില്‍ സൈക്കിളുള്ളവന്‌ മോട്ടോര്‍ ബൈക്ക്‌ ഉള്ളവന്‍റെ വിലയായിരുന്നു. ) ഡൈനാമോ ഇല്ലത്ത ഒരു ചടാക്ക്‌ സൈക്കിള്‍. പ്രായത്തെക്കാള്‍ പഴക്കം രണ്ട്‌ വര്‍ഷത്തെ എന്നോടൊത്തുള്ള സഹവാസം കൊണ്ട്‌ ആ സൈക്കിളിനുണ്ടായിരിക്കുന്നു. കൊയ്യാറായ പാടത്ത്‌ വിള തിന്നാന്‍ വരുന്ന കിളികളെ പറപ്പിക്കാനായി ഉപയോഗിക്കുന്ന പാട്ടകൊട്ടിന്‍റെ കാതടപ്പിക്കുന്ന ശബ്ദമായിരുന്നു എന്‍റെ സൈക്കിള്‍ യാതൊരു ദാക്ഷണ്യവുമില്ലാതെ പുറപ്പെടുവിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നത്‌. അതുകാരണം ഗുണവും ദോഷവുമുണ്ടായിരുന്നു. ദോഷം , നമ്മളിങ്ങനെ പെരുമ്പറ മുഴക്കി ട്യൂഷന്‍സെന്‍റ്റര്‍ ലക്ഷ്യമാക്കി ചവിട്ടി വിടിമ്പോള്‍ ഏതെങ്കിലും പേടിത്തൂറികളായ പശുക്കളെ വഴിയരികില്‍ ആരെങ്കിലും കെട്ടിയിട്ടുണ്ടെങ്കില്‍ അവറ്റകളില്‍ ഒന്നെങ്കിലും കയറും പൊട്ടിച്ച്‌ പാഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവും. പിന്നെ അത്‌ പഞ്ചായത്തിനെ ഇളക്കിമറിക്കുന്ന പ്രശ്നമാവും. ഒന്ന്‌ രണ്ട്‌ തെറ്റില്ലാത്ത തെറികള്‍ പശുപാലകരില്‍ നിന്ന്‌ കേട്ട സംഭവം ഉണ്ടാവുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്‌. ഇനി ഗുണമെന്താണെന്ന്‌ വച്ചാല്‍ ട്യൂഷന്‍ ‍ട്യൂഷന്‍ സെന്‍ററിന്‍റെ തൊട്ടടുത്ത്‌ താമസിക്കുന്ന എന്‍റെ പ്രിയ കാമുകിയ്ക്ക്‌ ശബ്ദകോലാഹലങ്ങളോടെ, നാടിളക്കി പാഞ്ഞ്‌ വരുന്ന തന്‍റെ കാമുകന്‌ ഒന്ന്‌ ദര്‍ശനം നല്‍കി മടങ്ങാനുള്ള ഒരവസരം ലഭിക്കുന്നു എന്നതാണത്‌.
അന്ന് പതിവിലും താമസിച്ചാണ്‌ എനിക്ക്‌ വീട്ടില്‍ നിന്നും ഇറങ്ങാന്‍ കഴിഞ്ഞത്‌। സാധാരണ മഴുവന്നൂര്‍കുളത്തിന്‍റെ അടുത്തുവച്ചോ അല്ലെങ്കില്‍ വള്ളീച്ചിറ പാലത്തിനപ്പുറം വച്ചോ ആയിരിക്കും ജയദേവിയും സ്മിതയും ക്ളാസ്സിലേക്ക്‌ നടന്നുപോവുന്നത്‌ കാണാറുള്ളത്‌. അന്നത്‌ ഉണ്ടായില്ല. അതുകൊണ്ട്‌ ആകാവുന്ന വേഗത്തില്‍ ഞാന്‍ ചവിട്ടി. എഴുന്നേറ്റ്‌ നിന്ന്‌ ആഞ്ഞാഞ്ഞ്‌ ചവിട്ടി. മുരളിച്ചേട്ടന്‍റെ പശു കയറു പൊട്ടിച്ച്‌ പാടത്തൂടെ പാഞ്ഞ്പാഞ്ഞ്‌ പോയി. ( ഒരു പക്ഷേ നിങ്ങള്‍ക്ക്‌ തോന്നാം പഠനത്തിനോടുള്ള എന്‍റെ അതിയായ താത്പര്യമാണ്‌ ഈ ചവിട്ടിനു പിന്നില്‍ എന്ന്‌. അങ്ങനെ വിചാരിച്ച ആരെങ്കിലുമുണ്ടെങ്കില്‍ അവരുടെ അറിവിലേക്കായി പറയട്ടെ, സംഗതി അതൊന്നുമല്ല. നമ്മുടെ ഈ ട്യൂഷന്‍ ‍മാസ്റ്റര്‍ക്ക്‌ ഒരു കുഴപ്പമുണ്ട്‌. ഞാന്‍ എത്ര നേരത്തെ ക്ളാസ്സില്‍ ചെന്നാലും ഒരിക്കല്‍പോലും പ്രോല്‍ത്സാഹിപ്പിക്കാത്ത ആള്‍ മേപ്പടി കുറിച്ച രണ്ട്‌ തരുണീമണികള്‍ക്ക്‌ ശേഷമാണ്‌ ഈയുള്ളവന്‍ ചെല്ലുന്നതെങ്കില്‍ ബാബു ആന്‍റണിയെ മനസ്സില്‍ ധ്യാനിച്ച്‌ നീട്ടിവളര്‍ത്തിയിരിക്കുന്ന എന്‍റെ മുടിയില്‍ പിടിച്ച്‌ മുന്നോട്ടും പിന്നോട്ടും ഒരു കടച്ചിലുണ്ട്‌. തല പറിയുന്ന വേദനയേക്കളും അപ്പോള്‍ വിഴമിപ്പിക്കുന്നത്‌ ആ തമ്പുരാട്ടിമാരുടെ ചിരിയായിരിക്കും. അങ്ങനെ ഒരു രംഗം ക്രിയേറ്റ്‌ ചെയ്ത്‌ മാഷിനെ ഹീറോ ആക്കേണ്ടന്ന വിചാരത്തിലാണ്‌ ഈയുള്ളവന്‍റെ ചവിട്ടല്‍. )

കാമുകിയുടെ വീടിന്‌ തൊട്ടുമുന്‍പായിട്ടുള്ള വളവില്‍ വച്ച്‌ ഞാന്‍ സൈക്കിളൊന്ന്‌ നിര്‍ത്തി। പോക്കറ്റില്‍ നിന്ന്‌ ഒരു ചെറിയ ' ഹൃദയരൂപത്തിലുള്ള' ( ആഡുതന്‍) കണ്ണാടി എടുത്ത്‌ മുഖം നോക്കി। കൈവിരലുകൊണ്ട്‌ മുടിയൊന്ന്‌ ഒതുക്കി। സുരേഷ്‌ ഗോപിയുടേത്‌ പോലുള്ള ചിരി ഒന്ന്‌ കണ്ണാടിയില്‍ നോക്കി കൊടുത്തു। മതി. ഇനി ചവിട്ടാം. ശബ്ദം കേട്ട്‌ എന്‍റെ പ്രിയതമ ഇറങ്ങിവരുമ്പോള്‍ കണ്ണാടിക്ക്‌ കൊടുത്തതുപോലൊരു ചിരി അവള്‍ക്കും കൊടുക്കാം. അവള്‍ പുളകം കൊള്ളട്ടെ. വളവ്‌ തിരിഞ്ഞപ്പോള്‍ കണ്ടു അവളുടെ വീട്ടുമുറ്റത്ത്‌ ചേട്ടന്‍മാര്‍ രണ്ടും ബാഡ്മിന്‍റന്‍ കളിക്കുന്നു. അവള്‍ സിറ്റ്‌ ഔട്ടിലെ കസേരയിലിരുന്ന്‌ കളികാണുന്നു. ഈശ്വരാ, കൊടുക്കാമെന്ന്‌ വിചാരിച്ച ചിരി പാഴാവുമല്ലോ, ഞാന്‍ വിചാരിച്ചു. അവളെ കണ്ടപ്പോള്‍ ഹൃദയമിടിപ്പിന്‍റെ വേഗത പോലെ ചവിട്ടിന്‍റെ വേഗതയുംകൂടി. ഒപ്പം സൈക്കിളുണ്ടാക്കുന്ന കടകട ശബ്ദത്തിന്‍റെയും. അവള്‍നോക്കുന്നുണ്ടോ? ഉണ്ട്‌. ഭഗവാനേ ചിരി ഒന്നുകൊടുത്താലോ? വേണ്ട. ചേട്ടന്‍മാര്‍ നോക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലോ? ഞാന്‍ അവരെ ഒന്നു പാളിനോക്കി. ഇല്ല. ക്ണാപ്പന്‍മാര്‍ (ഭാവി അളിയന്‍മാര്‍ ) രണ്ടും കളിയില്‍ത്തന്നെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നു. ഒരു ചിരി തൊടുത്തു വിട്ടു. ഒരെണ്ണം തിരിച്ചും കിട്ടി. സംഗതി കുശാല്‍. വീടിന്‍റെ തൊട്ടടുത്തെത്തി. ഇനി ഒരു അഭ്യാസ പ്രകടനമാവാം. രണ്ടുകൈകളും വിട്ട്‌ ഞാന്‍ എന്‍റെ മുടിയൊന്ന്‌ മാടി ഒതുക്കിക്കൊണ്ട്‌ കാക്ക നോക്കുന്നപോലെ തല ചെരിച്ച്‌ അവളെ ഒന്ന്‌ നോക്കി. അവള്‍ക്ക്‌ രോമാഞ്ചമുണ്ടായിക്കാണുമോ? അവളുടെ ചേട്ടന്‍മാര്‍ക്ക്‌ പറ്റാത്ത ഒരഭ്യാസമുറയാണിതെന്ന്‌ അവള്‍ക്ക്തോന്നിയിട്ടുണ്ടാവുമോ? പെട്ടെന്ന്‌, സൈക്കിളിന്‍റെ മുന്‍ ചക്രം ഒരു ഉരുളന്‍ കല്ലില്‍ കയറി തെന്നി. ഞാന്‍ കൈകള്‍ രണ്ടും കൂന്തലില്‍ നിന്നും ഹാന്‍ഡിലിലേക്ക്‌ മാറ്റാന്‍ ഒരു ശ്രമം നടത്തി. (ഇനി നമ്മള്‍ ട്രൈ ചെയ്തില്ലെന്നാര്‍ക്കും തോന്നരുതല്ലോ )സോറി നോ രക്ഷ. ഹാന്‍ഡിലില്‍ നിന്നും കൈ തെന്നിയിരിക്കുന്നു. അനിവാര്യമായ പതനത്തിലേക്ക്‌ ഞാന്‍ ക്രാഷ്‌ ലാന്‍ഡ്‌ ചെയ്യുന്നു. ഇനി എന്തിനു മടിക്കണം? തുടങ്ങിയേക്കാം... " ആ... ആയ്യോ.... ..... " ഞാന്‍ ഉറക്കെ കാറിത്തുടങ്ങി. കാറലോടുകൂടിത്തന്നെ ഞാന്‍ കാമുകിയുടെ കരിങ്കല്ലുകള്‍ പാകിയ മതിലിലേക്ക്‌ പതിച്ചു. അവിടെനിന്നും താഴെ ഓടയിലേക്കും. ഞാന്‍ അലറിവിളിച്ച്‌ നിലം തൊടുന്നതിനിടയില്‍ അവള്‍ മുറിക്കുള്ളിലേക്ക്‌ വലിഞ്ഞ്‌ സകല കാമുകിമാര്‍ക്കും മാതൃകയായി. കാമുകന്‍റെ പതനം കാണാന്‍ ഒരു കാമുകിയ്ക്കും കരുത്തുണ്ടാവില്ലല്ലോ. ( ഭാവി അളിയന്‍മാര്‍ ഓടിവന്ന്‌ എന്നെ പിടിച്ചെഴുന്നേല്‍പിച്ചതും, 'വളവ്‌ തിരിഞ്ഞതുമുതല്‍ നീ ഷോ കാണിച്ച്‌ വരുന്നത്‌ ഞാന്‍ കണ്ടിരുന്നു ' എന്ന്‌ അതിലൊരളിയന്‍ എന്‍റെ ചെവിയില്‍ സ്വകാര്യം പറഞ്ഞതുമൊന്നും ഞാന്‍ ഇവിടെ കുറിക്കുന്നില്ല. മാത്രവുമല്ല 'ആദ്യ വീഴ്ച' കുറെ അധികം നീണ്ടുപോയതിനാല്‍ അടുത്ത രണ്ടു വീഴ്ചകള്‍ രണ്ട്‌ ദിവസം കഴിഞ്ഞ്‌ മതി എന്നും തീരുമാനിച്ചു. ഇവിടെ വരെ വായിക്കന്‍ ക്ഷമ കാണിച്ചു എങ്കില്‍ താങ്കള്‍ക്ക്‌ നന്ദി. പ്രതികരണങ്ങള്‍ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നില്ല. പക്ഷേ, ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ട്‌. )

(തുടര്‍ന്നേക്കും... )

Friday, November 2, 2007

ഇനി, മൃഗങ്ങളുടെ നന്‍മയറിയാന്‍ നമുക്ക്‌ മനുഷ്യരാവാം.

അകലുവാനായി നമുക്കടുക്കാം.
പിരിയുവാനായി നമുക്കൊരുമിക്കം.
പിണങ്ങുവാനായി നമുക്ക്‌ കൂട്ടുകൂടാം.
ശത്രുക്കാളാവാനായി നമുക്ക്‌ സ്നേഹിക്കാം.
പാഴാക്കാനായി നമുക്ക്‌ വാക്കുകള്‍ കൊടുക്കാം.
തെറ്റുകള്‍ ചെയ്യുവാനായി നമുക്ക്‌ ശരികളെ അറിയാം.
ആചാരത്തെ അടുത്തറിയാന്‍ നമുക്ക്‌ വ്യഭിചരിക്കാം.
കാറ്റില്‍ പറത്തുവാനായി നമുക്ക്‌ നിയമങ്ങള്‍ ഉണ്ടാക്കാം.
കൈവിടുവാനായി നമുക്ക്‌ ആദര്‍ശങ്ങളെ മുറുകെപ്പിടിക്കാം.
ആവര്‍ത്തിച്ച്‌ വഞ്ചിക്കപ്പെടുവാനായി നമുക്ക്‌ പ്രണയിക്കാം.
ബൂര്‍ഷ്വാസിയാവനായി നമുക്ക്‌ തൊഴിലാളികളുടെ പക്ഷം ചേരാം.
കൂറുള്ളവനെന്ന്‌ തെളിയിക്കാന്‍ രാഷ്ട്രീയക്കാരുടെ മുന്നില്‍ നമുക്ക്‌ വാലാട്ടാം.
മതി.
ഇനി, മൃഗങ്ങളുടെ നന്‍മയറിയാന്‍ നമുക്ക്‌ മനുഷ്യരാവാം.


ഇത്‌ കവിതയല്ല.
എങ്കിലും, താളബോധമുള്ളവര്‍ക്കിത്‌ കവിതയായി ചൊല്ലാം.
ഇത്‌ കഥയല്ല.
എങ്കിലും, സാഹിത്യാഭിരുചിയുള്ളവര്‍ക്കിത്‌ 'കുറുകഥ'-യായി പാരായണം ചെയ്യാം.

ഇതൊന്നുമല്ല ഇതെങ്കില്‍ പിന്നെ ഇതെന്താണെന്ന്‌ ചിന്തിക്കുന്നവരോട്‌ പറയട്ടെ...
ഇതാണ്‌ വരട്ടുചൊറി പിടിച്ച ചിന്തകളുടെ വിസര്‍ജ്ജ്യം.
മാപ്പ്‌ തരിക।
:)

Saturday, October 6, 2007

അഖിലലോക ഭര്‍ത്താക്കന്‍മാരേ സംഘടിക്കുവിന്‍...

പ്രിയ സഖാക്കളേ, ഗാന്ധിയരേ, ധന്യാത്മാക്കളേ, സ്നേഹിതരേ, പ്രിയമെഴും സഹോദരന്‍മാരേ, നായന്‍മാരേ മറ്റ്‌ നാനാജാതി മതസ്ഥരേ, ശത്രുക്കളേ.... ഇന്ത്യയ്ക്ക്‌ സ്വാതന്ത്യ്രം കിട്ടിയത്‌ അര്‍ദ്ധരാത്രിയായിരുന്നല്ലോ? അതുകൊണ്ടുതന്നെ സ്വാതന്ത്യ്രലബ്ധിയെക്കുറിച്ച്‌ ആദ്യമറിയാന്‍ ഭാഗ്യം ലഭിച്ചത്‌ അപൂര്‍വ്വം ചിലര്‍ക്ക്‌ മാത്രമാണ്‌। അതില്‍ പ്രധാനികള്‍, ഞങ്ങളുടെ നാട്ടിലെ, *ഒളിസേവ*യില്‍ തത്പരരും ഒപ്പം നിശാസഞ്ചാരികളുമായ അപൂര്‍വ്വം ചില നായന്‍മാര്‍ക്കും, പിന്നെ അര്‍ദ്ധരാത്രി കാട്ടുമുയലിനെയും, ലില്ലിക്കുട്ടി, ശോശാമ്മ, ഏലിച്ചേച്ചി മുതലായ 'നാട്ടുമുയലു'കളെയും വേട്ടയാടാനിറങ്ങുന്ന വെടിക്കാരന്‍ കുഞ്ഞൂഞ്ഞു ചേട്ടന്‍ എന്ന നസ്രാണിക്കുമായിരുന്നു। ( നാട്ടില്‍ വെടിവയ്ക്കാന്‍ ലൈസന്‍സുള്ള ഏക തോക്കുകാരന്‍ ആണ്‌ കുഞ്ഞൂഞ്ഞ്‌ ചേട്ടന്‍ ) സ്വാതന്ത്യ്രം ലഭിച്ച വിവരം അറിഞ്ഞയുടന്‍ സകല നായന്‍മാരും സമ്മന്തവീടുകളില്‍ നിന്ന്‌ മുറ്റത്തിറങ്ങി, കഴുത്ത്‌ നീട്ടി പൂര്‍ണ്ണചന്ദ്രനെ നോക്കി ഓരിയിട്ടു। കുഞ്ഞൂഞ്ഞ്‌ ചേട്ടന്‍ ലില്ലിക്കുട്ടിയുടെ പറമ്പില്‍ നിന്ന്‌ ബഹുമാനപൂര്‍വ്വം ആകാശത്തേക്ക്‌ മൂന്ന്‌ ആചാരവെടിപൊട്ടിച്ചു। നസ്രാണിയുടെ വെടിശബ്ദത്തിലും, നായന്‍മാരുടെ ഓരിയിടലിലും ഞെട്ടിയുണര്‍ന്ന നാട്ടുകാര്‍ സ്വാതന്ത്യ്രത്തെപ്പറ്റി അറിഞ്ഞു. അവര്‍ ആഹ്ളാദാരവങ്ങള്‍ മുഴക്കി. എന്തുകൊണ്ടാണ്‌ യാതൊരു പ്രകോപനവും കൂടാതെ ശ്രീമാന്‍ ഹരി പാല ഇന്ത്യന്‍ സ്വാതന്ത്യ്ര ചരിത്രത്തിന്‍റെ അധികമാരും അറിയാതിരുന്ന ഒരേട്‌ ഇപ്പോള്‍ വെളിവാക്കിയത്‌ എന്ന്‌ തോന്നുന്നുവോ? കാരണമുണ്ട്‌. സ്വാതന്ത്യ്രത്തെക്കുറിച്ച്‌ ആധികാരികമായി പറയാന്‍ ആര്‍ക്കാണ്‌ അവകാശം? സ്വാതന്ത്യ്രസമര സേനാനികള്‍ക്കോ? രാഷ്ട്രീയക്കാര്‍ക്കോ, മാധ്യമ പ്രവര്‍ത്തകര്‍ക്കോ? പോലീസിനോ പട്ടാളത്തിനോ? പണക്കാര്‍ക്കോ പാവപ്പെട്ടവര്‍ക്കോ? അല്ല. സ്വാതന്ത്യ്രത്തെക്കുറിച്ച്‌ ആധികാരികമായി പറയാന്‍ ഒരു കൂട്ടര്‍ക്ക്‌ മാത്രമേ അവകാശമുള്ളു. അത്‌ ഭര്‍ത്താക്കന്‍മാര്‍ക്കാവുന്നു. എതിരഭിപ്രായമുണ്ടോ? ഇല്ലെങ്കില്‍, അഖിലലോക ഭര്‍ത്താക്കന്‍മാരേ സംഘടിക്കുവിന്‍. നമുക്കൊന്നായി പൊരുതാം. അസമയത്ത്‌ വീട്ടില്‍ചെന്ന്‌ കയറാനും, അത്യാവശ്യം കുടിച്ച്‌ കൂത്താടുവാനും, സ്നേഹിതരുമൊത്ത്‌ കറങ്ങുവാനുമുള്ള നമ്മുടെ ജന്‍മാവകാശങ്ങള്‍ നേടിയെടുക്കുന്നതിനായി നമുക്ക്‌ അഹോരാത്രം സമരം ചെയ്യാം. ഭര്‍ത്താക്കന്‍മാരേ നമുക്ക്‌ നഷ്ടപ്പെടുവാന്‍ ഒന്നുമില്ല. നേറ്റുവാന്‍ ഏറെയുണ്ടുതാനും. അതുകൊണ്ട്‌ സംഘടിക്കുവിന്‍... ഈ വരുന്ന ഒക്ടോബര്‍ 30-ന്‌ മൃഗീയമായ ദാമ്പത്യ ജീവിതത്തിന്‍റെ രണ്ടാം വാര്‍ഷികം ഞാന്‍ കൊണ്ടാടുകയാണ്‌. അല്ലെങ്കില്‍ പാരതന്ത്യ്രത്തിന്‍റെ ७३०ദിനങ്ങള്‍. ആയതിനാല്‍ ഒക്ടോബര്‍ ३० ഭര്‍ത്താക്കന്‍മാരുടെ ദിനമായി ഈ എളിയവന്‍ പ്രഖ്യാപിച്ചുകൊള്ളുന്നു. ഭര്‍ത്താക്കന്‍മാരേ ഡെമോക്ളസ്സിന്‍റെ വാള്‍ പോലെ ഭാര്യമാര്‍ നമ്മുടെ തലക്കുമീതേ ഉണ്ടെന്ന കാര്യം നാം എപ്പോഴും ഓര്‍ക്കണം. ജാഗ്രതൈ.

വിശ്വസ്തതയോടെ...
പോങ്ങുമ്മൂടന്‍.
ഭാര്യേ..ഭാര്യേ...മൂരാച്ചി.. നിന്നെപ്പിന്നെ കണ്ടോളാം. :)

Friday, August 17, 2007

സ്നേഹിതരുടെ ശ്രദ്ധയ്ക്ക്‌...

പേരില്‍ മാത്രം പ്രതാപമുള്ള 'പ്രതാപേട്ടന്‍' എന്ന്‌ ഞാന്‍ വിളിക്കുന്ന പ്രതാപചന്ദ്രന്‍ എന്ന വെബ്‌ ജേര്‍ണലിസ്റ്റാണു ബ്ളോഗിനെക്കുറിച്ച്‌ ആദ്യമായി എന്നോട്‌ പറയുന്നത്‌. എങ്ങനെ ഒരു ബ്ളോഗ്‌ തുടങ്ങാം എന്നതിനെക്കുറിച്ചും അദ്ദേഹം എനിക്ക്‌ വിവരിച്ച്‌ തരികയും അവ ശ്രദ്ധിച്ച്‌ തന്നെ ഞാന്‍ കേള്‍ക്കുകയും ചെയ്തു. പക്ഷേ 'ക്യാ ഫല്‍'(എന്ത്‌ ഫലം? എന്ന്‌ മലയാളത്തില്‍) ജന്‍മനാ തന്നെ ബൌദ്ധികമായി ഒരു കീഴാളനായി പോയതിനാല്‍ പ്രതാപേട്ടന്‍ പറഞ്ഞതത്രയും എണ്റ്റെ ഇടതുചെവിയിലൂടെ കടന്ന്‌ തലച്ചോറിനൊരു നേര്‍ത്ത അസ്വസ്ഥതപോലും നല്‍കാതെ വലതുചെവിയിലൂടെ ഇറങ്ങി പാഞ്ഞ്‌ പറമ്പ്‌ കടന്നിരിന്നു. എങ്കിലും എന്നെങ്കിലും ഒരു ബ്ളോഗനാവുന്നതിനെക്കുറിച്ച്‌ ഞാന്‍ സ്വപ്നം കണ്ടിരുന്നു. എണ്റ്റെ അനുഭവങ്ങളും, ചിന്തകളും, സ്വപ്നങ്ങളും, വ്യാകുലതകളും നഷ്ടങ്ങളുമൊക്കെത്തന്നെ ഞാന്‍ നേരില്‍ക്കണ്ടിട്ടുള്ളവരും അല്ലാത്തവരുമായ എണ്റ്റെ സ്നേഹിതരോട്‌ പങ്കുവയ്ക്കാമെന്നതുകൊണ്ടുതന്നെ എണ്റ്റെ സ്വപ്നം യാഥാര്‍ത്യമാക്കി മാറ്റേണ്ടത്‌ എണ്റ്റെ ആവശ്യമായി മാറി. അവസാനം വക്കാരിമഷ്ടണ്റ്റെയും, ആദിത്യണ്റ്റെയുമൊക്കെ സഹായത്താല്‍ എനിക്കും ഒരു ബ്ളോഗുണ്ടാക്കന്‍ പറ്റി. വിശാല മനസ്കനും, കുറുമാനും, കുഞ്ഞൂസും, ഡിങ്കനും, പാരിജാതനും, ദേവനും, കണ്ണൂസും, ബാജി ഓടംവേലിയും, സഹയാത്രികനും, എവൂരാനും, കുളംകലക്കിയും, അഗ്രജനും തുടങ്ങി സകല ബ്ളോഗര്‍മാരും എനിക്കു പ്രചോദനം നല്‍കുകയും ഒപ്പം തന്നെ എണ്റ്റെ ആത്മവിശ്വാസം ചോര്‍ത്തിക്കളയുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്‌. കാരണം, ഇവരുടെയൊക്കെ അറിവും, അനുഭവപരിചയവും, വാക്കുകള്‍ക്കുള്ളിലൊളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന നര്‍മ്മവും, തീക്ഷണതയുമൊക്കെ എത്ര ശക്തമാണ്‌, എത്ര മനോഹരമാണ്‌. ഇവരെപ്പോലെയൊക്കെ എഴുതാന്‍ കഴിയില്ലല്ലോ എന്നതില്‍ ദു:ഖിക്കുകയല്ല മറിച്ച്‌ ഇവരോടൊപ്പം എന്തെങ്കിലും കുറിക്കാന്‍ എനിക്കും അവസരം ലഭിച്ചല്ലോ എന്നോര്‍ത്ത്‌ സന്തോഷിക്കുകയാണ്‌ ഞാനിപ്പോള്‍.(ഇങ്ങനെ ചിന്തിക്കുമ്പോള്‍ നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ ആത്മവിശ്വാസം എനിക്ക്‌ തിരിച്ച്‌ കിട്ടുന്നു)എങ്കിലും നെയ്യാര്‍ഡാമില്‍ കുളിക്കാനിറങ്ങുന്നവണ്റ്റെ മാനസികാവസ്ഥ തന്നെയാണ്‌ എനിക്കിപ്പോഴും।
പോകെ പോകെ ശരിയാവും അല്ലേ? കാത്തിരുന്ന്‌ പാര്‍ക്കലാം. ഓണാശംസകള്‍.